x Tittle: Your Smile  was so bright
x Author: TANIkhim
x Fandom: Kuroko No Basket
x Pairing: Aomine D. x Kuroko T.
x Warning: Spoil Alert !!!! เป็นช่วงหลังจากแข่งกับโทโอจบแล้วนะคะ (ช่วงวินเทอร์คัพ)


 
 


 
 
 
 
I count the ways I let you down
On my fingers and toes but I'm runnin’ out







"คนที่จะชนะฉันได้ก็คือฉันเท่านั้น"

เขายังจำเสียงตัวเองในตอนนั้นได้ดี จำความรู้สึกเบื่อหน่ายและผิดหวังเสียเต็มประดานั่นได้ดีราวกับมันเพิ่งเกิด ขึ้นเมื่อวาน สิ่งที่อาโอมิเนะ ไดกิไม่เคยรู้เลยคือ ความรู้สึกของคนที่ตัวเองเรียกว่า "คู่หู"




ไม่เคยล่วงรู้...
จนกระทั่งสายไป....




วินาทีที่เขาพ่ายแพ้ มันช่างหนักอึ้งและสมจริงเสียจนไม่น่าเชื่อ
หากแต่เหตุการณ์หลังจากนั้นต่างหากที่ทำให้ความรู้สึกบางอย่างวิ่งพล่านไปทั่ว ร่างกายจนเจ็บปวด



เท็ตสึที่เดินแทบไม่ไหวเอ่ยกับเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยอันเป็นเอกลักษณ์
เท็ตสึที่คุยกับเขาเหมือนเดิม
เท็ตสึที่ทวงถามกำปั้นของเขาราวกับขุ่นเคือง
เท็ตสึของอาโอมิเนะ



วินาทีนั้นแหละ ถึงได้รู้ตัวว่าทำอะไรลงไปบ้าง





Clever words can’t help me now
I keep you tight but you're slipping out





"ครั้งหน้าฉันจะเป็นฝ่ายชนะ"
"ครับ"


คำตอบสั้นๆแต่ทำให้หัวใจพองโต ไม่ใช่เป็นเพราะคำตอบที่เป็นนัยไปถึงชัยชนะ แต่เป็นความหมายที่ว่าจะได้เล่นบาสด้วยกันอีก ถึงแม้จะอยู่กันคนละฝ่าย








ความรู้สึกแปลบปลาบพวกนี้ไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ รู้แต่ว่าทุกครั้งที่เผลอมองใบหน้าขาวสะอาดชื้นเหงื่อนั่นนานเกินไปมันจะพาลเกิดขึ้นมาร่ำไป หลังจากที่แพ้เท็ตสึ เขารู้สึกราวไปเสียอะไรบางอย่างไป...ยอมรับว่ายังคงช็อคกับการพ่ายแพ้ครั้งนี้พอสมควร อีกทั้งคนที่เขาดวลด้วยยังเป็นคากามิ ไทกะอีกต่างหาก


ไม่สบอารมณ์เลยแหะ...


คิดไปคิดมาก็หงุดหงิด เหลือบมองแก้มชมพูระเรื่อของคนที่กำลังซ้อมชู้ตอยู่ก็ใจเต้นอย่างประหลาด



ไม่เข้าใจเลยโว้ยยยย!!




นี่เขาเคยบอกหรือเปล่า ว่าเขาไม่ถนัดใช้สมอง!! ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ ในขณะที่รู้สึกเคว้งคว้างเหมือนเสียอะไรไปก็รู้สึกราวกับว่าได้สิ่งที่เป็น ของของตัวเองกลับมา และไอ้นั่นแหละ...ที่หัวใจเขาลิงโลดกับมันนัก!!


"เท็ตสึ พักก่อน หิวข้าว" นั่นก็ส่วนหนึ่ง...แต่สาเหตุหลักคือเจ้าตัวเล็ก(อย่าไปบอกเท็ตสึล่ะ!) ท่าทางจะเหนื่อยเอาการแล้ว เล่นชู้ตไม่หยุดมาหลายชั่วโมง ปกติเจ้าตัวทนได้ขนาดนี้เสียเมื่อไหร่ ร่างกายคนเราก็มีขีดจำกัด กำลังใจมากมายขนาดไหนก็ไม่สามารถฝืนได้ ยิ่งใกล้แข่งแบบนี้ยิ่งต้องรักษาให้อยู่ในสภาพดีที่สุด


พอบอกให้พัก คุโรโกะก็หยุดแบบจะทันที ถอนหายใจเบาๆพลางเอามือปาดเหงื่อ อาโอมิเนะยืนมองอย่างเงียบๆ ได้เห็นอดีตเงาของตัวเองแบบนี้กับบรรยากาศเก่าๆ ที่เก่าๆ หัวใจก็ทำงานหนักอย่างที่เจ้าของมันหงุดหงิดนัก



"ไปกันเถอะ วนิลาเชคอีกล่ะสินายน่ะ" อ้างถึงนิสัยเก่าๆของอีกคนที่ทำเป็นประจำในสมัยที่อยู่ด้วยกันบ่อยๆ

"ยังจำได้ด้วยเหรอครับ" น้ำเสียงราบเรียบไม่ได้บ่งบอกว่าแปลกใจ สิ่งที่คุโรโกะทำมีเพียงเงยหน้าไปสบตากับเพื่อนเก่า

"คนแบบนาย ลองได้ชอบอะไรแล้วก็ไม่มีทางเบื่อไม่ใช่เหรอ" ตอบไปตามที่คิด เท็ตสึเป็นพวกชอบอะไรก็ชอบไปตลอดไม่มีเบื่อ นิสัยดื้อด้านไม่เข้ากับหน้าตา

"ยิ้มอะไร?" ถึงจะไม่ได้แปลกตามากนักเพราะสมัยก่อนเท็ตสึมักจะยิ้มให้เขาบ่อยๆ แต่การที่อยู่ๆก็ยิ้มขึ้นมายังไงก็อดสงสัยไม่ได้

"เปล่าครับ แค่คิดว่า..."



"ก็เหมือนกับที่ผมชอบรอยยิ้มของอาโอมิเนะคุง..." คุโรโกะพูดออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มบางๆ ไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา ส่วนอาโอมิเนะก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆท่าทางปกติ แต่สิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นคือหัวใจที่เต้นหนักกว่าเดิมราวกับจะหลุดออกมากับ อาการร้อนๆหนาวๆและความรู้สึกที่ว่าหน้าร้อนๆอย่างประหลาด


"ถึงตอนนี้ก็ยังอยากเห็นอยู่นะครับ"

"เพราะผมชอบ..."

"....."

"นายนี่นะ ยังชอบพูดจาแบบนี้อยู่อีกเหรอ" หลังจากตั้งสติได้ อาโอมิเนะตอบไปคล้ายจะรำคาญ ไม่ใส่ใจ

"มันแปลกเหรอครับ"

"ผมก็แค่พูดตามตรง..." คุโรโกะหยุดยืนตรงหน้า เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาตรงๆ




I remember your eyes were so bright




ก่อนจะรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร มือใหญ่กร้านก็ยื่นไปสัมผัสผิวแก้มนุ่มมือที่ตอนนี้ยังคงเป็นเรื่อสีชมพูอ่อนที่เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหนื่อยหรือเหตุผลใดกันแน่ นิ้วมือเลื่อนสัมผัสแก้ม เปลือกตา หางตา...ไล้กลับลงมาหยุดลงที่ริมฝีปาก




"เท็ตสึ"


"ขอบคุณนะ”ละ ปลายนิ้วมือออกจากสัมผัสที่ตนเองโหยหา อาโอมิเนะยิ้มจากใจเป็นครั้งแรกในรอบปี พูดคำที่เขารู้สึกจากใจจริงเช่นกัน ตอนนั้นเองถึงได้ตระหนักว่า



เวลาที่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้ขนาดนี้...
ก็คงเป็นเวลาที่มีคนคนนี้อยู่ด้วยเท่านั้น



รอยยิ้มหายากจากคนคนหนึ่งที่ส่งไป...ก็ได้รับกลับมาเป็นรอยยิ้มอันหายากยิ่งของอีกคนหนึ่งเช่นกัน






When did the rain become a storm, when did the clouds begin to form
Yeah we got knocked off course by a natural force and we'll, we'll be swimmin’ when it’s gone





สองสามวันกับกิจวัตรเดิมๆที่ทำซ้ำไปมา ออกจากบ้านแต่เช้าทั้งๆที่ไม่ชอบตื่นเช้า ช่วยเท็ตสึจับเคล็ดในการชู้ตอันส่งผลที่น่าพอใจในระดับหนึ่ง กินข้าวเที่ยงด้วยกัน แล้วก็กลับมาคอยดูเท็ตสึซ้อมอีก



สิ่งที่เขาบ่นหนักหนาว่าเบื่อและไม่ชอบ
ตอนนี้กลับมาสนุกเหมือนเดิม
อะไรที่กระจัดกระจายหายไปค่อยๆกลับเข้าที่
ทีละเล็กทีละน้อย


"เท็ตสึ...นายน่ะเชื่่อในตัวหมอนั่นมากเลยสินะ" แม้ว่าจะได้รับการยืนยันจากการกระทำ ประสบพบมากับตัวเองแล้ว เขาก็ยังอยากจะได้ยินอย่างชัดเจนอีกครั้ง

"ครับ" คุโรโกะหยุดยืนครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง

"ความรู้สึกของผมน่ะก็ส่วนหนึ่ง....แต่ว่าคากามิคุงเองก็เชื่อมั่นในตัวผมด้วยเหมือนกัน" พูดจบก็ชู้ตเข้าไปอีกลูกหนึ่ง

"เพราะเชื่อมั่นในเพื่อนร่วมทีม ถึงได้มีความสัมพันธ์ที่แข่งแกร่ง" คุโรโกะหยุดชู้ต เดินถือลูกบาสสบายๆมาหาอาโอมิเนะที่นั่งมองอยู่

"อาโอมิเนะคุงเองก็เคยเป็นแบบนั้น...กรุณาอย่าลืมความรู้สึกตอนนั้นไปอีกนะ ครับ" คุโรโกะยิ้มบางๆตามแบบฉบับพร้อมกับยื่นลูกบาสในมือมาให้

"นายนี่มัน" เหมือนโดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว แม้แต่คนปากหนักอย่างเขาก็ไม่รู้จะไปทางไหน ทำได้แต่เอาหน้าซุกเข้ากับเข่าที่ชันขึ้นมาเท่านั้น

 
 
เพราะอาโอมิเนะเอาแต่ก้มหน้าก้าตา ถึงได้ไม่เห็นรอยยิ้มที่ตัวเองชอบนักหนาของอีกคนที่ถือลูกบาสอยู่











"อาโอมิเนะคุง อย่าอู้สิครับ ดูผมชู้ตด้วย"
"หนวกหูน่า นายก็จับเคล็ดได้แล้วไม่ใช่เหรอไง ชู้ตให้เข้าก็พอ"



"อาโอมิเนะคุง พักได้หรือยังครับ ผมหิว"
"อืมมม เอางั้นก็ได้"




หลายๆบทสนทนา หลายๆเสียงัวเราะ หลายๆรอยยิ้มที่มีให้กันมากขึ้น
ยิ่งทำให้หวนคิดถึงวันเก่าๆ วันเวลาที่มีความสุขมากมายเหลือเกิน
ทุกครั้งที่ได้ยิ้มและหัวเราะร่วมกัน
ทุกครั้งที่เล่นบาสเก็ตบอล
ทุกครั้งที่ได้รับลูกพาสที่เหลือเชื่อนั่น...รู้สึกราวกับว่า



"จะไม่ห่างไปไหน"




"เท็ตสึ ขอโทษนะ" คำพูดที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ย เพราะอะไรบางอย่างที่ไม่เข้าใจ






 
 
 
 
 
"พรุ่งนี้แล้วสินะ"

"ครับ"

"ระวังไว้หน่อยก็ดี มุราซากิบาระน่ะผ่านยากนา" พูดจบก็ดูดน้ำจากแก้วด้วยท่าทางเหมือนเด็กๆ ถ้าใครมาเห็นเข้าคงไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"ครับ"

"เท็ตสึ" เท้าคางมองหน้าคนตรงหน้าที่กำลังสอดสายตามองไปนอกหน้าต่าง

"ครับ"

"พูดอย่างอื่นบ้างสิฟะ!!"

"คร- อืม...อาโอมิเนะคุง จะไปดูหรือเปล่าครับ" หันหน้ากลับมาสบตากับดวงตาสีน้ำเงินเข้มราวท้องสมุทรนั้น

"ห๊ะ" โดนเล่นงานแบบไม่ทันตั้งตัวอีกแล้ว ทั้งๆที่เขาเป็นคนเรียกร้องความสนใจเองแท้ๆเชียว

"ผมถามว่า พรุ่งนี้จะไปดูการแข่งหรือเปล่าครับ"

"อืมม" กอดอกครุ่นคริดสภาพความพร้อมของทั้งสองทีม แมทช์พรุ่งนี้มองยังไงก็น่าสนใจอยู่ เซย์รินจะทำยังไงกับการ์ดของมุราซากิบาระนะ?

 
 
จึก.

 
 
"คิดอะไรอยู่ครับ คิ้วยุ่งเชียว" คุ โรโกะตอนนี้กำลังจิ้มระหว่างคิ้วของคนตัวโตอย่างสบายอารมณ์ขัดกับสีหน้าเรียบเฉย ส่วนคนที่โดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้นั้น วิญญาณแทบจะหลุดจากร่างเพราะความตกใจ (เขิน)

"พรุ่งนี้พวกผมก็จะชนะ" คุโรโกะหยุดมือไว้ข้างแก้มคนผิวเข้ม ทำเอาระบบไหลเวียนเลือดของคนตรงข้ามทำ
งานหนักอย่างรุนแรง ไม่ต้องนับถึงตัวโตๆที่ตอนนี้แข็งทื่อราวกับโดนแช่มาสามปี

"เพราะว่าอาโอมิเนะคุงอุตส่าตั้งใจสอนผมขนาดนี้นี่นา" จบด้วยรอยยิ้มบางๆเช่นเดิม




killed.





อาโอมิเนะหลับตาซึมซับความอบอุ่นจางๆที่แผ่กระจายข้างแก้ม มือใหญ่ยกขึ้นมากุมมือนั้นไว้หลวมๆ
รอยยิ้มค่อยๆแผ่กระจายมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นช้าลงแต่หนักหน่วงมากขึ้นทุกขณะ
เขาจับมือนุ่มเกินกว่ามือเด็กผู้ชายนั้นเลื่อนลงไประระดับริมฝีปากตัวเองก่อนจะประทับรอยลงไปแผ่วเบา


"สัญญาไหมล่ะ"

"ทำเป็นเด็กๆไปได้นะครับ แต่จะเอาอย่างนั้นก็ได้ครับ"


















"อาโอมิเนะคุง....ขอบคุณมากครับ"

"เท็ตสึ"













"     "



 
 
 
 
 
 
"ครับ"









คำพูดที่ส่งไปถึง เสียงแผ่วเบาที่ไม่ได้หายไปกับสายลม
รอยยิ้มคุ้นเคยและคำตอบรับสั้นๆที่ทำเอาหัวใจแทบระเบิด ไม่รู้ว่าเท็ตสึเก็บความรู้สึกพวกนี้ไว้เนิ่นนานเพียงใด
แต่ตัวเขาที่เพิ่งจะได้รับมันกลับมานั้น...ทุกอณูในร่างกายกำลังส่งเสียงกู่ร้องให้กับชัยชนะนอกคอร์ทนี้อย่างสุดชีวิต



เขาเดินกลับด้วยใบหน้าที่มีคำว่า "ความสุข" เขียนอยู่บนหน้าผาก รอยยิ้มกว้างสดใสราวกับเด็กเล็กๆ
รอยยิ้มของอาโอมิเนะ ไดกิ







 
 
 
 
 
 
 
おわり。
 
 
 
☀ A/N ☀
แว้กกกกกกกกกกกกกก เอาเข้าจนได้ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะบ้าแต่งเอาจริงๆ
แต่เอาเข้าจริงๆก็สนองความต้องการตัวเองเหมือนกัน ด้วยความที่ไม่ค่อยมีฟิคคู่นี้เลยนะ
ก็เลยออกมาอย่างที่เห็น...
ดำ กิออกแนวปากหนัก นิ่งๆ แต่ก็ยังมีกวนนิดๆ ฮ่าๆๆ พยายามจะทำให้อยู่ในคาแรคเตอร์นะ แต่ว่าอาจจะขรึมไปมั้ย? ส่วนคุโรโกะมีแอบหวาน (หน่าา นิดนึงนะ)

อ่าา...ก็ เริ่มแต่งตอนที่กำลังฟังเพลง Beautiful Goodbye ของ Maroon5 ค่ะ เพราะงั้นเนื้อเพลงที่อยู่ในเรื่องนี้ก็คือเพลงนี้นะ...จริงๆก็เป็นเพลง เศร้า......เข้ากับดราม่าของคู่นี้เลยแหละ แต่ไม่อยากแต่งให้คุโรโกจจิเศร้านะ เพราะงั้นก็เลยดึงมาอีกแบบแทน (ฮา) ด้นสดเอาเลยด้วย เผาแท้ //พูดมากนะเนี่ย

ก็เป็นฟิคจากมังงะเรื่องแรกที่แต่งเลยยยย ยังไงก็ขอความกรุณาด้วยค่าาาา ≧▂≦

Comment

Comment:

Tweet

อัยย๊ะ น่ารักอ่ะ ดำกิคุง นี่นายน่ารักได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!!
ชอบตอนที่ดำกิโวยวายกับตัวเองว่าไม่ถนัดงานใช้สมอง อ่าฮะ เชื่อเลลยแหละ เชื่อร้อยเปอร์เซนต์ แต่งานนี้มันใช้หัวใจนะทางนะจ๊ะ! ไม่ได้ใช้สมอง!! // โดนตรบข้อหาน้ำเน่า
เพลงที่ยกมาแอบเข้ากับฟิลลิ่งอย่างแรงเลยแหละ ชอบจังค่าาา
ไว้เขียนมาให้ยลอีกน้าาา ขอบคุณค่า>3<!!

#4 By -Urius- on 2012-10-18 19:07

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
หาฟิคคู่นี้มานานมาก ส่วนใหญ่เจอ ฟ้าเหลืองตลอด
ฟิคน่ารักมากมากมากค่ะ เขินแทน#อรั๊ย

#3 By ChibiQVulpecula on 2012-10-12 00:24

ชอบมว๊ากกก อ๊ากก ~ ฟ้าดำสุดยอด 
ชอบอ้ะ น่ารักด้วย คุโรโกจจิน่ารัก ~ ~
เฮือก  ~ //นอนตายเพราะโดนความน่ารักของคุโรโกจจิดาเมจ แอร๊ก

#2 By คินซากิ (103.7.57.18|125.27.242.109) on 2012-10-01 15:35

อวยๆๆๆๆ เค้าอวยคู่นี้มากมายเลยหละ!!!!!!!
วิ่งตามอ่าน ฟิค คู่นี้อยู่นะเนี่ยยยยยยยยยยย
แต่งได้แบบว่า //อินสุดๆเลย!!!

#1 By Berry_Uke on 2012-09-24 21:36