[fic] fall in love (shinya x keita) ,,ch.5

posted on 26 Oct 2011 02:29 by kimito

x Titile: fall in love

x Author: TANIkhim (nami, shinken)

x Fandom: Lead

x Pairing: T. Shinya x F. Keita

x Summary: shinya crushes on someone he met at the coffee shop :)

x A/N: my inspiration is from Lead's song "Fall in love", i love this song so i wrote the fic


 

 

 

Chapter five;

 

 


 

 “....” ทั้งชินยะและฮิโรกิเกิดอาการใบ้กินไปห้านาทีเต็มๆ บรรยากาศเงียบสงัดเหมือนไม่มีคนอยู่ ทั้งสองคนส่งสายตาให้กันแทนคำพูด

“แกถามสิ”

“แกแหละถาม”

“เฮ้ย จะไปไหน” ชินยะลืมตัวพูดเสียงดังทันทีที่เคตะทำท่าจะเดินออกไปแบบไม่บอกไม่กล่าว

“มีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย ลาคาบบ่ายให้ด้วยแล้วกัน” เคตะพูดห้วนๆก่อนจะเดินตัวปลิวออกไปโดยหอบเอาบรรยากาศอึมครึมรอบตัวไปด้วย

“อะไรของมันวะ” สุดท้ายชินยะกับฮิโรกิก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับเคตะ







ฮิ โรกิกับชินยะตกลงกันไว้ว่าพอเลิกเรียนจะไปบ้านเคตะกัน เพื่อถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะนอกจากวิธีนี้แล้ว พวกเขาก็ไม่มีหนทางติดต่อเพื่อนเขาได้อีก เบอร์โทรศัพท์ของที่บ้านก็ไม่มี...จริงอยู่ว่าพวกเขาไปเล่นเกมบ้านเคตะบ่อยๆ แต่ไม่ได้ถามเบอร์โทรศัพท์ของที่บ้านไว้ เพราะปกติมีอะไรก็คุยกันทางมือถือตลอด

“ทำไรน่ะ มองโทรศัพท์แล้วยิ้ม” ฮิโรกิชะโงกหน้ามาดู แต่ชินยะไหวตัวทัน เขาพับหน้าจอปิดทันที

“ยุ่งน่า”

“แน่ะ ฟุรุยะเหรอ เมล์มาว่าอะไร บอกมานะ” ฮิโรกิแซวทันที เพราะช่วงนี้ไม่มีอะไรที่จะทำให้ชินยะทำพฤติกรรมแปลกๆได้นอกจากเรื่องของ เด็กคนนั้นอีกแล้ว


“ไม่มีอะไรสักหน่อย” ชินยะยังคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“ไม่เอาน่า ทำเป็นเขินไปได้” ฮิโรกิพูดเท่านั้นไม่พอ ยังแบมือออกมาพร้อมส่งสายตาว่า ‘เอามาดูเดี๋ยวนี้’

“เรื่องดิ” ชินยะเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงทันที ไม่สนใจใบหน้าหงุดหงิดของเพื่อน

“....”

“ก็ แค่เมล์ไปบอกว่าไปธุระบ้านเพื่อนนิดหน่อย ไม่ได้ไปส่งที่ร้าน แต่ว่าค่ำๆจะไปรับ” เมื่อเห็นว่าฮิโรกิทำหน้ายุ่งอย่างขัดใจ ชินยะเลยจำใจบอกไป เพราะคบกันมานานเลยเข้าใจนิสัยอยากรู้อยากเห็นของเพื่อน ที่แทบจะเรียกได้ว่า “เรื่องเพื่อนคือเรื่องของเรา” เลยทีเดียว

“อ้อ แล้วเค้าส่งกลับมาล่ะสิ”

“อืม บอกว่ามาช้าไม่รอนะ” ชินยะพูดเสียงเบาแถมยังไม่ยอมสบตาคนฟัง ฮิโรกิเลยได้แอบขำอยู่เงียบๆ ไม่นึกเลยว่าเพื่อนเขาจะเป็นเอามากขนาดนี้ ใช่ว่าก่อนหน้านี้ชินยะไม่เคยคบกับใคร สมัยม.ต้นก็เป็นคนขี้อายแบบนี้แหละ เป็นยิ่งกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ว่าเวลาพวกเพื่อนล้อจะไม่เขินมากขนาดนี้ ชินยะมักจะเขินเกินเหตุกับคนที่ไม่คุ้นเคย แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าจะต่างออกไป...

“ท่าทางจะไปได้ดีจริงๆด้วยนะ คนนี้” ฮิโรกิอดจะนึกถึงเรื่องที่เพื่อนเขาคิดมากมาตลอดช่วงเช้าไม่ได้

“เป็นแบบนั้นก็ดีน่ะสิ”

“คิดมากอีกล่ะ เรื่องนี้มันก็ขึ้นอยู่กับเขาแล้วก็แกอะนะ คนเราถ้ามันจะรักจะชอบกันขึ้นมาจริงๆ เรื่องเวลามันก็ไม่เกี่ยวหรอก ขอบอก”

“ไอเรื่องที่ว่า เร็วไปหรือเปล่าอะไรเนี่ย มันไม่น่าห่วงเท่าจะสามารถรักษาความรักให้มันยืนยาวไปได้แค่ไหนหรอกนะ”

“แก เนี่ย พูดเรื่องแบบนี้ก็เป็นนะ” ชินยะหันมาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ฮิโรกิทำหน้าบึ้ง ทั้งสองก้าวลงจากรถไฟฟ้าที่คร่ำคร่าไปด้วยผู้คน เดินต่อไปอีกประมาณสิบห้านาทีก็จะถึงบ้านทาจิบานะ


บ้านที่ไม่ว่ามาเมื่อไหร่ก็รู้สึกถึงความรวยของเพื่อนตัวเองจริงๆ....


แค่ทำเลที่ตั้งที่ห่างจากรถไฟฟ้าแค่เวลาเดินสิบห้านาทีก็ไม่อยากจะคิดแล้วว่าราคาที่เท่าไหร่ นอกจากนี้แล้วตัวบ้านเองยังดูโอ่อ่าด้วยพื้นที่กว้างขวางเกินกว่าจะเป็นตัวบ้านในเมือง แต่ถึงจะรวยขนาดนี้ เคตะก็ทำตัวเหมือนคนทั่วไป ไม่มีนิสัยคุณหนูโผล่มาให้เห็นสักเท่าไหร่


ทั้งสองยืนมองหน้ากันสักพักหน้าประตูรั้วก่อนที่ฮิโรกิจะเป็นคนกดอินเตอร์โฟน


“สวัสดีค่ะ บ้านทาจิบานะค่ะ”

“สวัสดี ครับคุณป้าจิเอะ ฮิโรกิเองครับ” ป้าจิเอะคือแม่บ้านที่ดูแลเคตะมาตลอด บ้านหลังใหญ่โตหลังนี้ มีป้าจิเอะนี่แหละที่จะคอยดูแลทุกๆอย่างในบ้านให้เรียบร้อย

“อ้อ นาคาโดอิซังเองหรือคะ มีธุระเร่งด่วนอะไรหรือเปล่าคะ พอดีว่าคุณหนูไม่อยู่น่ะค่ะ” ฮิโรกินิ่วหน้าทันทีที่ได้ยิน

“เอ๋? ยังไม่กลับบ้านเลยเหรอครับ คือผมติดต่อเคตะไม่ได้น่ะครับ” ฮิโรกิกับชินยะหันมามองหน้ากันอย่างกังวล เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมา แต่กลับเห็นเป็นป้าจิเอะออกมาถึงหน้าประตูแทน

“สวัสดีค่ะ ความจริงคุณหนูกลับมาแล้วค่ะ แต่ว่าออกไปแล้ว” ทั้งสามโค้งทักทายกันเล็กน้อย ก่อนที่ป้าจิเอะจะตอบสิ่งที่ฮิโรกิถามมาเมื่อครู่

“งั้นหรือครับ” ฮิโรกิที่ได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไป

“ถ้า งั้นป้าจิเอะคงรู้ว่าเคตะไม่ได้เรียนช่วงบ่าย ก่อนออกไปท่าทางไม่ค่อยดี พวกผมเลยเป็นห่วงน่ะครับ” ชินยะเป็นคนพูดขึ้นมาแทน แต่กลับได้รอยยิ้มเล็กๆของป้าจิเอะกลับมา

“ค่ะ คุณหนูกลับมาเก็บเสื้อผ้าแล้วบอกว่าจะกลับบ้านใหญ่สักพักนึง ให้ฝากบอกคุณทั้งสองด้วย แล้วก็ยังฝากจดหมายลาให้ทางโรงเรียนด้วยค่ะ” พูดจบ ป้าจิเอะก็ยื่นจดหมายลามาให้

“เอ่อ...บ้านใหญ่เนี่ย หมายถึงที่ฟุกุโอกะน่ะเหรอครับ” ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยรู้เรื่องเคตะนัก แต่ทั้งสองคนก็พอรู้ว่า เพื่อนของเขาคนนี้มาจากฟุกุโอกะ

“ใช่ค่ะ คุณหนูบอกว่าจะกลับไปทำธุระสักพักหนึ่ง ถ้าเรียบร้อยดีจะกลับมา บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง แล้วยังขอให้คุณชินยะสมหวังในรักก่อนที่เขาจะกลับมาด้วยค่ะ” ป้าจิเอะยิ้มอย่างใจดีให้ชินยะที่ตอนนี้เริ่มหน้าแดง ส่วนฮิโรกิตอนนี้ตัวสั่นเพราะกลั้นหัวเราะเอาไว้

“อ่า...ถ้างั้น พวกผมขอตัวกลับก่อนแล้วกันครับ ขอบคุณมากครับป้า” ทั้งสองคนกล่าวลาแล้วแยกตัวมา ตัดสินใจกันว่าจะไปห้องริวอิจิกันก่อนจะกลับบ้าน


“อะไรวะ...สรุปก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันเป็นอะไรของมัน”

“นั่นดิ แล้วไม่รู้ด้วยว่ามันจะไปนานเท่าไหร่ แถมมันฝากคำพูดไว้อย่างกับพระเอกแน่ะ แกว่าไหม” ชินยะทำหน้ามุ่ยหันไปถามฮิโรกิ

“เออ มันดูละครมากไปเปล่าวะ” แล้วก็หัวเราะร่วนทั้งสองคน ใครจะไปรู้ว่าทั้งสองคนต่างก็คิดอย่างเดียวกัน


....เคตะไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน ไม่มีคนจับผิด....








“อะไร? วันนี้แกก็จะไปกับฉันด้วยเหรอ?” ชินยะทำหน้าเซงทันทีที่ฮิโรกิออกปากว่าจะไปร้านที่ฟุรุยะทำงานด้วยกัน

“ทำไม วะ ฉันไม่ได้ไปเป็นก้างแกสักหน่อย ไม่ดีเหรอ ฉันไปกับอากิระ นายก็จะได้กลับกับฟุรุยะของนายไง นี่ฉันไปเป็นตัวกันก้างให้เลยนะเนี่ย” พูดไปก็กอดอกไป แล้วหันมาทำหน้าราวกับจะบอกว่า “สำนึกบุญคุณฉันซะ”

“เออๆ ตามใจ” เมื่อเห็นว่าเถียงไปก็ไม่ได้อะไร ชินยะเลยออเออตามไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้

“จริงๆ ฉันว่าบอกไปเลยเถอะ ฟุรุยะก็คงไม่โง่ ขนาดที่จะไม่รู้ว่าแกคิดไงกับเขานะ” เดินมาได้สักพัก อยู่ๆฮิโรกิก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“อยู่ๆทำไมถึงพูดขึ้นมาได้”

“ก็เห็นแกหนักใจ เลยคิดว่าบอกๆไปซะ จะได้จบๆไป” เห็นชินยะทำหน้ายุ่งกับคำว่า จบๆไป ของเขา ฮิโรกิก็รีบพูดต่อทันที

“ก็ถ้าเขาไม่เอา ไม่สน ไม่คิดอะไรแบบนั้น จะได้ตัดใจไป นายจะได้ไม่เจ็บเกินไป”

“ยิ่งลึกมันก็ยิ่งเจ็บนะเว้ย”

“หาาา?”

“เฮ้ย ฉันหมายถึงยิ่งรักถลำลึกก็ยิ่งเจ็บโว้ยยยย แกคิดอะไรวะ เห็นขี้อายแบบนี้ แต่แอบทะลึ่งนี่หว่า” ฮิโรกิหัวเราะร่วนทันทีที่เห็นชินยะหน้าแดงพอเขาพูดจบ

“ฉันเปล่าคิดสักหน่อย”

“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย ชินจังลามก~”

“ไอบ้าาา”







“มาโน้นแล้วแหน่ะ” เสียงอากิระบอก พร้อมกับพยักเพยิดหน้าออกไปทางประตูร้าน

“อ้าว นาคาโดอิซังก็มาด้วยนี่” เคตะที่เห็นว่ารุ่นพี่อีกคนมาด้วยก็พูดขึ้นมา พอหันไปมองอากิระก็ทันเห็นรอยยิ้มเล็กๆของเพื่อน

“มารับแล้วจ้า” คนที่จะพูดแบบนี้ได้ แน่นอนว่าไม่ใช่ชินยะ แต่เป็นคนหน้าทนอย่างฮิโรกิต่างหาก

“สวัสดี ครับ นาคาโดอิซัง แล้วก็ทานิอุจิคนพี่” เคตะยิ้มให้ทั้งสองคน รายแรกนั้นยิ้มตอบแบบเต็มหน้า ส่วนอีกคนหนึ่งไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงได้ยิ้มนิดๆ หลบสายตา

“แต่ว่างานยังไม่เสร็จเลย ช่วยรออีกสักครู่นะครับ” เคตะโค้งให้อย่างเกรงใจ

“ไม่ มีปัญหาอยู่แล้ว ใช่ไหม ชินยะ” ฮิโรกิตบบ่าชินยะแรงๆ แต่ชินยะไม่โต้ตอบอะไร แค่พยักหน้าน้อยๆทั้งๆที่มองไปทางอื่น ฮิโรกิเห็นท่าทางของเพื่อนแล้วก็ยิ้ม




“มีอะไรหรือเปล่า ครับ ทำไมวันนี้เงียบๆ” เคตะอดไม่ได้ที่จะถามออกไป หลังจากที่ทั้งสองเดินมาได้สักพัก ทานิอุจิคนพี่เอาแต่เงียบเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“หรือว่า...”

“มี คนมาขโมยคัพเค้กของผมไป” เคตะไม่ได้แค่พูดเสียงดังเท่านั้น ยังยื่นหน้าไปใกล้คนข้างๆด้วย ชินยะที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งตกใจ เขินหน้าแดง ทำเอาเคตะหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

“ทานิอุจิคนพี่เนี่ยน่ารักจัง” เสียงเล็กๆแบบที่ฟุรุยะชอบทำ ยิ่งทำให้ชินยะหน้าแดงเข้าไปใหญ่ เป็นครั้งแรกที่ถูกชมว่าน่ารักแล้วรู้สึกดีใจ เป็นครั้งแรกที่ถูกชมว่าน่ารักแล้วอยากบอกว่า “นายน่ะน่ารักว่าฉันอีกตั้งเยอะ นายที่พูดแบบนั้นน่ะแหละที่น่ารัก”

“ไม่ ใช่เรื่องนั้นหรอก แต่ถ้าคัพเค้กนั่นโดยขโมยเอาไปกินจริงๆล่ะก็ ฉันคงทั้งเศร้าทั้งโกรธเลยล่ะ เจอตัวเมื่อไหร่คงจะไม่ปล่อยไว้แน่” ชินยะยังหน้าแดง แต่ก็ยังพูดเล่นอย่างสบายๆได้ ทั้งๆที่ในใจไม่ใช่แบบนั้น



ในใจตอนนี้หัวใจเต้นแรงเสียจนเจ็บ...
ไม่เคยคิดว่าหัวใจจะเต้นแรงขนาดนี้ได้...
ท้องก็รู้สึกแปลกๆ มันหวิวๆ มวลๆท้องยังไงชอบกล



“ฮ่าๆๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ งั้นผมไม่ทำให้แล้วดีกว่า จะได้ไม่ได้มีเรื่องกับใคร ดีไหม” ฟุรุยะยังแย้มยิ้มอยู่ข้างๆ นอกจากนั้นแล้วยังพูดจาหวานๆ แบบที่ชินยะจะคาดหวังได้ ชินยะกัดริมฝีปากอย่างอดกลั้น



ฟุรุยะที่เป็นแบบนี้ ทำให้หวั่นไหว ทำให้คิดถึง ทำให้ชอบ...
ไม่รู้ ไม่เข้าใจ สิ่งที่คิด สิ่งที่รู้กสึกจะถูกหรือเปล่า?
จะแค่ความชอบ ความปลื้ม ความหลงใหล หรือคือความรัก
คำตอบนั้นก็ยังตอบไม่ได้...


“แย่จัง ถ้าแบบนั้น ก็ต้องแย่งยัยยูมิมาน่ะสิ” พูดจบชินยะก็หัวเราะ

“แบบนั้นมีหวังโดนโกรธตายเลย ถ้าถึงขนาดนั้นผมจะทำให้อีกก็ได้ อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ”

“นายไง”

“เอ๋?”

“ล้อเล่นน่ะ” พูดเองก็เขินเอง ถึงจะบอกว่าล้อเล่นก็เถอะ แต่กับคนนิสัยอย่างเขาทำไมถึงกล้าพูดแบบนั้นออกไปก็ไม่รู้นะ

“หมายถึง อะไรก็ได้ที่นายเป็นคนทำไง ต่างหาก”

“แปลก จริงเลยน้า วันนี้ทานิอุจิคนพี่เนี่ย มีลูกเล่นมากกว่าทุกที” ฟุรุยะทำหน้านึก เอามือจับที่คางอย่างกับนักสืบแล้วมองมาทางเขาอย่างจับผิด

“ยังมีอีกเยอะที่นายยังไม่รู้ ในตัวฉันน่ะ” ชินยะหยุดเดิน หันไปมองคนข้างๆด้วยสายตาจริงจัง ส่งผลให้คนข้างๆหยุดเดินไปด้วย

“ฉัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่านายจะอยากรู้จักฉันมากกว่านี้ไหม ทานิอุจิ ชินยะคนนี้น่ะ แต่ตัวฉันเอง...ตั้งแต่ได้เจอนายก็เอาแต่คิดว่าเป็นคนแบบไหนนะ ใจดี ร่าเริง จริงจังหรือขี้เล่น ปกติแล้วชอบทำงานบ้านไหม ชอบหมาหรือเปล่า รักเด็กไหม” ชินยะพูดไปก็ยิ้มไปแต่สายตาไม่ละไปจากคนตรงหน้า

“ก็นั่นแหละ ความสนใจนั่น ความรู้สึกพวกนั้น ไม่ใช่ความรู้สึกที่จะมีต่อเพื่อนร่วมห้องของน้องสาว แต่เป็นความรู้สึกที่มีต่อคนที่ชอบ”



หัวใจจะระเบิด....



“ความกล้าของฉันน่ะมันอาจจะมีไม่มาก แต่ตอนนี้ ณ ตอนนี้ ความกล้าทั้งหมดของฉันใช้เพื่อนาย”

“ส่วน ความรักของฉันน่ะ...หัวใจของฉันน่ะ ฉัน...ฉัน....จะแบ่งให้ ให้นายใช้มันไปก่อน ฉันก็หวังว่านายจะให้มาบ้าง เราก็แบ่งหัวใจกันใช้ ใช้มันร่วมกันไป”

“ถึงวันที่ส่วนที่ร่วมกันใช้มันไม่พอแล้วก็ค่อยเอาไปทั้งดวงแล้วกันนะ”




จะดูแปลกไปไหม ทั้งๆที่ชอบขนาดนี้ แต่ว่ายังไม่กล้าให้ทั้งหัวใจ
เพราะตัวเองนั้นยังไม่แน่ใจ และรู้ดีว่าอีกคนก็ยังไม่แน่ใจ
ผิดไหมที่คิดอย่างขี้ขลาด กลัวที่จะเริ่มต้นอย่างเต็มร้อย









“ ฟุรุยะ เคตะ ”













“คบกับฉันได้ไหม”














TBC.

 

 

 

 

ผ่านไปอีกตอนจ้าาา ลืมเอามาลงที่บล็อค บล็อคนี้แทบร้างเลยนะเนี่ยพอปิดเทอม :D

ช่วงนี้งานของลีดกำลังคึกคักเลย เดือนหน้าก็จะตั้งตารอเพลงใหม่นะ !!

Comment

Comment:

Tweet

โห
อยากอ่านต่อแล้วอ้าาา
พี่ชินพูดหวานเลี่ยนม๊ากกกกก ชอบๆ
ซึ้งได้ใจค้าาาาา
โห
อยากอ่านต่อแล้วอ้าาา
พี่ชินพูดหวานเลี่ยนม๊ากกกกก ชอบๆ
ซึ้งได้ใจค้าาาาา
แอร๊ยยยยยยยย ชินเคตลิซึ่ม!!
ไม่ได้มาอ่านนะ แวะมากรี๊ดเพราะรูป Avator 555
น่ารักอ่ะ !! cry

#5 By Hare❤Akira on 2011-11-14 21:19

นึกว่าพูดก็พูดออกมาได้เรื่อยๆเลยแฮะชินยะ
แง๊วววววว
อยากอ่านตอนต่อไปจริงๆเลย
อยากรู้ว่าเคตะจะตอบว่าอะไร
ลุ้นๆๆ

#3 By Dorapee (127.0.0.1, 125.25.186.154) on 2011-11-02 08:52

เค้าอ่านแล้วโคตรใจเต้น
พี่ชินเริ่มเสี่ยวจริงๆ
ตามที่ใครๆ บอกกันในบ้าน 1FORDALead 555+

cry

P.S Head Blog งดงามๆๆๆๆ

#2 By K-Sei☆彡 on 2011-10-28 06:04