[fic] fall in love (shinya x keita) ,,ch.1

posted on 02 Jun 2011 02:03 by kimito

x Titile: fall in love

x Author: TANIkhim (nami, shinken)

x Fandom: Lead

x Pairing: T. Shinya x F. Keita

x Summary: shinya crushes on someone he met at the coffee shop :)

x A/N: my inspiration is from Lead's song "Fall in love", i love this song so i wrote the fic


 

 

 

Chapter one;

 

 
 
 
 
 
เสียงอาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์กำลังร่ายคาถานอนหลับขนานใหญ่อยู่หน้าชั้นเรียน ทานิอุจิ ชินยะนั่งวาดรูปเล่นอย่างไม่ใส่ใจ พอๆกันกับเพื่อนสนิทที่นั่งถัดไปทางขวา ชินยะเหลือบไปมองก็เห็นว่าเพื่อนตัวเองกำลังขมักเขม้นกับการเล่นซูโดกุอยู่ เขาหันหน้ากลับมาใส่ใจกับผลงานศิลปะตัวเองอีกครั้ง  คิดในใจเพียงว่า วาดรูปเล่นก็ยังสนุกกว่านั่งฟังทำความเข้าใจสิ่งที่อาจารย์พูด แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่ใจร้ายนัก เมื่อเสียงออดหมดเวลาดังขึ้นไม่กี่นาทีถัดจากนั้น
 
 
"โอยยยย เรียนวิชานี้ทีไร รู้สึกเหมือนเส้นยึดยังไงไม่รู้ว่ะ เมื่อยทุกที" เสียงบ่นของฮิโรกิ ดังลอดเข้าหู เป็นเวลาเดียวกับที่ชินยะเก็บของเสร็จเรียบร้อย
 
 
 
"ก็ไม่แปลกสำหรับคนอยู่ไม่นิ่งอย่างนายนะ" ชินยะตอบไปตามตรง และได้หน้าบึ้งๆของฮิโรกิกลับมาเป็นการตอบรับ
 
 
 
"เย็นนี้ไปไหนดี?" เป็นทาจิบานะ เคตะที่ถามขึ้นมา เขาเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของชินยะ ที่ชินยะมักจะหมั่นไส้บ่อยๆเพราะความป็อปปูล่าของเจ้าตัว
 
 
"ไงก็ได้ ว่างอยู่แล้ว" คำตอบสิ้นคิดของเขา ทำให้เคตะเดาะลิ้นและทำหน้าเอือมระอา ไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ โทรศัพท์มือถือของชินยะก็ร้องขึ้นมาเป็นเสียงเรียกเข้าที่ตั้งไว้เฉพาะคนในครอบครัว
 
 
 
"มีไร" ชินยะตอบรับห้วนๆ เพราะดูจากเบอร์ที่โทรมาแล้วพบว่าเป็นเบอร์ของน้องสาวของเขาเอง
 
 
 
"พูดกับน้องงี้เหรอ"
 
 
 
"อือ"
 
 
 
"จะกลับบ้านหรือยัง"
 
 
 
"ยัง"
 
 
 
"ฝากซื้อของหน่อยสิ"
 
 
 
"ไม่เอา"
 
 
 
"พี่ชิน"
 
 
 
"เออๆ ก็ได้วะ จะเอาไร"
 
 
 
"สตรอเบอร์รี่ชีสเค้ก ของร้าน sweetie รู้จักใช่ไหม ร้านที่เคยไปตอนที่ยูมิไปเดท" ชินยะทำหน้าแหยทันทีที่รู้ว่าน้องตัวเองจะให้ซื้ออะไร เพราะร้านที่น้องสาวเขากล่าวถึง เป็นที่นิยมให้หมู่สาวๆมาก แล้วยังจะให้ผู้ชายตัวควายๆอย่างเขาไปต่อคิวซื้อเค้กสตรอเบอร์รี่ไรนั่นน่ะนะ
 
 
 
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี
 
 
 
"อือ แล้วทำไมไม่ซื้อเอง ให้ฉันเนี่ยนะไปซื้อเค้ก"
 
 
 
"อยู่บ้านแล้วนี่ ซื้อมาเผื่อชูด้วย เค้กช็อกโกแลตนะ อย่างละชิ้น"
 
 
 
"สั่งจริงนะ แม่คุณ เตรียมเงินให้ด้วยล่ะ อย่าคิดจะเบี้ยว"เค้กชิ้นหนึ่งก็ใช่ว่าจะถูก เอาเงินไปเล่นเกมตู้ยังจะดีกว่าเสียอีก
 
 
 
"รู้แล้วน่า อย่าลืมล่ะ แค่นี้แหละ" สั่งจบก็วางสายไปทันที
 
 
 
"อะไรวะ ขอบคุณสักคำก็ไม่มี เสียมารยาท ที่บ้านไม่สอนหรือไง" ชินยะบ่นกระปอดกระแปด ฮิโรกิได้ยินก็หันมาถาม
 
 
"เท่าที่ฟัง คนที่โทรมามันน้องแกนิ" คนที่ฝากชินยะซื้อเค้กได้คงมีไม่กี่คนในโลกนี้หรอก....
 
 
"ก็เออสิวะ"
 

"แล้วแกว่าน้องแกว่าที่บ้านไม่สั่งสอน มันก็บ้านแกไม่ใช่ไง๊" ฮิโรกิถามย้ำอีกครั้ง ทำหน้าตาเอือมระอา
 
 
"เออว่ะ บ้านฉันสอนเว้ย แต่แม่งไม่รู้จักจำ" ชินยะทำหน้าตาราวกับนึกขึ้นได้ ก่อนจะพูดแก้ตัวไปเรื่อย
 
 
"ตกลง เอาไง แกต้องไปซื้อเค้กใช่ไหม" เคตะที่เดินเงียบๆมานานถามแบบเซงๆ
 
 
"อือ ร้านที่มันคนเยอะๆอะ แล้วร้านสีชมพูแปร๊ดอย่างหวาน เซงว่ะ" ชินยะที่เมื่อครู่อารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อยกลับมาอารมณ์เสียเหมือนเดิม
 
 
"ให้ฮิโระมันไปต่อสิ ไอนี่ชอบนัก แอ๊บใสซื่อเนี่ย" เคตะแซวเพื่อนตัวเองอีกครั้ง หัวเราะตบท้ายดังๆร่วมด้วยช่วยกันกับชินยะ
 
 
"เหอะ ช่วยไม่ได้ คนหน้าตาดีทำไรก็ไม่น่าเกลียดเว้ย" ฮิโรกิยักไหล่แบบไม่สนใจ แถมยังทำหน้าตาราวกับจะบอกว่า "อิจฉาล่ะสิ" เคตะผู้มั่นใจ(หลง)ตัวเองกว่าใครถึงกับคิ้วกระตุก
 
 
"ถ้าแกหน้าตาดีขนาดนั้น ฉันก็เทพบุตรแล้ว ไอเตี้ย" ประโยคนี้ทำเอาฮิโรกิหน้าบูด แต่ชินยะกลับฮาแตกกว่าเดิม
 
 
"หัวเราะเข้าไปเถอะ ไอดำ" แต่คำว่าคำด่าแค่นั้นไม่กระเทือนถึงชินยะเพราะเจ้าตัวยังคงหัวเราะร่วนไม่หยุด
 
 
"เฮ้ยๆ พอได้แล้ว เดี๋ยวหัวเราะจนช็อคตาย ฉันจะซวย" เคตะพูดขึ้นขำๆ เพราะไม่ค่อยเห็นเพื่อนตัวเองเส้นตื้นแบบนี้มานานแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ทั้งสามคนเดินเรื่อยเปื่อยมาจนร้านเค้กที่ว่า ชินยะผลักฮิโรกิให้เดินนำหน้าทันที
 
 
"เฮ้ย ไปซื้อดิ๊ สตรอเบอร์รี่ชีสเค้กกับช็อกโกแลตเค้กอย่างละชิ้น" ฮิโรกิหันมาทำหน้าบึ้ง แต่ก็ยอมเดินเข้าไปโดยดี
 
 
 
 
.
.
.
 
 
 
 
 
 
 
"ทำไมมันนานจังวะ"
 
 
"ก็ดูแถวสิวะ"
 
 
"รำคาญว่ะ ขี้เกียจรอ แล้วนี่แกต้องกลับบ้านเลยหรือเปล่าหลังจากซื้อเค้กให้น้องแกเสร็จ" เคตะที่เห็นแถวยาวเยียดเริ่มท้อใจแทนฮิโรกิและชินยะ
 
 
"แล้วแต่ อยากไปไหนต่อก็ได้ ไม่รีบ"
 
 
"แล้วไม่รีบเอาเค้กกลับไปให้น้องเหรอวะ"
 
 
"น้องฉันให้ซื้อ ไม่ได้ให้รีบกลับเอาไปให้นี่หว่า"
 

“เออว่ะ ฉลาดนะแก” ชินยะแค่ยิ้มรับคำชมเงียบๆ สายตาจับจ้องแถวคิวที่เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ

 

“อร่อยมากหรือไงวะ แม่งต่อคิวกันออกมานอกร้าน” ชินยะถามขึ้นมาอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้คาดหวังคำตอบ เพราะคิดว่าเคตะก็คงไม่รู้เหมือนกัน

 

“ร้านก็น่านั่งนะ หมายถึงบรรยากาศร้านก็จัดให้น่านั่งน่ะ พวกคู่รักน่าหมั่นไส้ไง แต่ถ้าฉันมีแฟนนะ ไม่พามาที่นี่เด็ดขาด แม่งคนเยอะ” ชินยะพยักหน้าหงึกหงักตามอย่างเห็นด้วย แล้วทั้งสองคนก็หลบหน้าหนีไม่ทัน เมื่อฮิโรกิที่ต่อคิวอยู่ฝั่งตรงข้ามหันมาโบกมือให้ แถมทำหน้าตามีความสุขสุดๆ

 

“ไอบ้านั่นมันอายคนบ้างเลยหรือไงวะ” เคตะที่ตอนนี้กำลังทำเป็นมองลุงที่กำลังหิ้วของออกจากซุปเปอร์อย่างใจจดใจจ่อพูดออกมาอย่างหัวเสีย

 

“ดูมันระริกระรี้มาก” ไม่ทันที่เคตะจะตอบอะไรชินยะ มือถือของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน พอหยิบขึ้นมาดูก็เห็นฮิโรกิเป็นคนโทรมา

 

“มีอะไรวะ แล้วแกโบกมือมาทำไมเนี่ย อายคนนะเฟ้ย”

 

 

“สาวๆตรงนี้อยากรู้จักพวกนายอะ มาหน่อยสิ” 

 

“…”

 

“มันบอกสาวๆอยากรู้จักว่ะ เอาไงวะชินยะ” ชินยะหันมามองเคตะที่กำลังทำหน้าลำบากใจพอกัน ไม่ได้ไม่อยากไป แต่มันรู้สึกเสียฟอร์มยังไงไม่รู้แหะ

 

“เออ บอกมันจะไป” ในที่สุดชินยะก็ยอมไป สาเหตุเพราะคิดว่าคไม่มีอะไรให้เสียไปมากกว่าการที่มีเพื่อนหน้าด้านเหมือนฮิโรกิอีกแล้ว

 

“เออๆ เดี๋ยวไป” เคตะพูดใส่โทรศัพท์ไปทันที ได้ยินเสียงฮิโรกิตอบมาว่า “โอเค”

 

 

 

ทั้งสองคนเดินข้ามถนนตรงไปหาฮิโรกิที่ตอนนี้อยู่ในร้านเป็นที่เรียบร้อย ทั้งคู่ทำหน้าตากระอักกระอวนพอต้องเปิดประตูร้านเข้าไป

 

 

“แกเปิดดิ”

 

“แกนั่นแหละ”

 

“แกนั่นแหละ ไอ้เตี้ย”

 

“เฮ้ย พูดงี้เรียกฉันว่าดำยังดีซะกว่า”

 

“แกมันดำอยู่แล้ว เรียกไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา”

 

“แต่ฉันไม่ได้เตี้ยนะเว้ย”

 

“อย่าเบี่ยงประเด็น แกเปิดเลย”

 

“แกเลย ปากหมานัก”

 

“โอ้ย น่ารำคาญ จะเปิดไม่เปิด ไม่เปิดฉันเปิดเอง” เสียงแหลมๆดังขึ้นข้างหลังทั้งคู่ ชินยะกับเคตะหันไปพบสาววัยรุ่นแต่งหน้าจัดคนหนึ่งยืนทำหน้าบึ้งมองพวกเขาอยู่

 

“เชิญเลยจ้ะ” เคตะผ